Zoals door Dik min of meer beloofd stond om half 8 de koffie klaar in het Stuurhuus.
(“Tot morgenvroeg vanaf een uur of half acht hoop ik koffie te hebben” is voor de meesten natuurlijk een keiharde belofte en die werd glansrijk nagekomen). We stonden te trappelen voor de eerste buitenlandrit van dit jaar en hier en daar was de spanning van de gezichten af te lezen. Niet echt natuurlijk, maar dit klinkt gewoon lekker in het verhaal. Behalve de eerste buitenlandrit van dit jaar werd dit ook de eerste buitenlandrit met de MAC van ons nieuwe lid die aanvankelijk in de app bekend was als HK. Maar door het leven gaat als Harry waarvan ik de achternaam vanwege privacy wetgeving (beroepsdeformatie van mijn kant) hier niet mag/wil noemen. Harry, nogmaals welkom en ik denk dat iedereen het erover eens is dat je een welkome aanvulling bent op onze mooie club.
Rond 9.00 uur werden de machientjes aangetrapt. Achteraf hoorden we dat op dat moment Dik nog een briefing aan het houden was in het Stuurhuus. Helaas hebben de meesten hierdoor belangrijke informatie gemist, sorry Dik! Maar ja, zoals gezegd we stonden te trappelen en wilden zo snel mogelijk richting het mooie Schmallenberg in het Sauerland.
De heenreis ging soepel met totaal 16 motoren en 17 personen (Wim had zijn pöpke meegenomen op de buddyseat, leuk dat je erbij was Leny!). Met een eerlijke verdeling van 9 motoren in groep 1 en 7 in groep 2. De oplettende lezer ziet dat dit niet helemaal een gelijke verdeling is maar zo paste het qua persoonlijkheden, rijstijl en nog een aantal zelf in te vullen factoren prima bij elkaar. De rit naar de eerste stop ging vlotjes. De eerste Backerei van het weekend werd snel gevonden. De zaak werd overspoeld met 17 motorfanaten, de eerste verhalen kwamen los en de grappen en grollen gingen al snel over tafel. Niet allemaal om hier openbaar te maken vandaar dat we het maar moeten houden bij de algemeenheid van grappen en grollen.
En verder ging het. Naar de eerste lunchstop. Tijdens deze lunchstop kwam een bij mij onbekend talent van Willy naar boven. Met zijn uitspraak “als je stilstaat kun je geen aanrijding veroorzaken” deed hij me sterk denken aan één van de beste voetballers ooit, Cruijff natuurlijk. Hoewel Cruijff deze briljante uitspraak nooit heeft gedaan, komt in deze context wel de term Cruijffiaanse uitspraak bij me op. En past naadloos in het rijtje ‘als je de bal niet hebt kun je niet scoren’ en ‘elk nadeel heb z’n voordeel’. Helaas was de serveerster minder gecharmeerd van Willy want zij beschuldigde hem er keihard van een cola niet te willen afrekenen. Opnieuw niet afgerekende cola, dit is een beetje de rode draad binnen de MAC MotorTour aan het worden (of is het eigenlijk al). Maar alles berustte weer op een misverstand, Willy had helemaal gelijk dat zijn veel te hoge rekening niet klopte en de administratieve fout lag uiteraard opnieuw niet bij de leden van de MAC.
Zo ging het verder naar de eindbestemming, Alpin hotel in Schmallenberg.
Bij aankomst waren de kamersleutels snel uitgereikt en kon iedereen bepakt en bezakt de weg naar boven zoeken. Helaas voor een aantal onder ons ging de lift maar tot de derde en werd een flink beroep gedaan op de conditie. Daarnaast was de verbazing groot toen bleek dat Jan en Jos met z’n tweeën een eenpersoonskamertje toebedeeld hadden gekregen. Op zich wel knus met twee in een eenpersoonsbed, maar lepeltje-lepeltje lig je dan toch liever met je eigen vrouw (dit is een aanname). En als er twee te klein behuisd zijn, dan is er vast ook iemand met een ruime tweepersoons suite. En dat bleek, Alfons belandde in de tweepersoonskamer. Maar had hiervan maar de helft betaald. Wat gegoochel, goede gesprekken met de dame van de receptie en met groot geestelijk leider Dik (die hier uiteraard helemaal niets aan kon doen maar als organisator vang je nou eenmaal net als hoge bomen veel wind, nog los van dat je nooit je hoofd boven het maaiveld moet uitsteken, enz.). Lang verhaal kort om het niet nog complexer te maken, alles kwam goed en ieder kreeg z’n plekkie die hem toekwam.
De avond was, zachtjes uitgedrukt, nogal overweldigend. Live muziek, de ene schlager na de andere, veel geluid en hier werden de echte schlagers onder ons gescheiden van de playbackers en van de ‘cultuurbarbaren’. Met als hoogtepunt de door Henk gestarte polonaise op het prachtige ‘Engelbewaarder’. Echt gebeurd, geen grap.
Dag twee begonnen we goed uitgeslapen aan de rit. En wat voor een rit. Prachtige wegen, mooie bochten, kortom een hele mooie route kregen we voor de wieltjes. De vakkundige voorrijders leidden ons zonder problemen door het Sauerlandsschaft. Ook vandaag werd de eerste Backerei vlotjes gevonden en gingen de taartjes, kleine of grote (emmers) koffie soepel naar binnen. Alles voor de broodnodige energie. Bij toeval stuitte groep 2 op een prima restaurant voor de lunch. Het “Schmiedecafe & Ausstellung, behorende bij Kunstschmiede Schütte. Deze laatste zin drie keer hardop gelezen te hebben moest ik de spetters van mijn beeldscherm vegen, don’t try this at home. De verschillende soorten Flammenkuchen verschenen in etappes op tafel (ze hadden maar twee Flammenkuchenpfannen) maar leken goed te smaken (zelf niet geprobeerd dus van horen zeggen). De vraag die overblijft is of de verstoorde stoelgang (of stuhlgang zoals een echte Duitser zou zeggen) van één van ons door de Flammenkuche kwam. Gelukkig reed ik niet direct achter dit mogelijke Flammen slachtoffer anders hadden de spetters misschien ook ergens anders gezeten. Van die spetters is niet waar natuurlijk maar opnieuw leuk voor het verhaal. Laatste vraag over dit restaurant is nog waarom de soep zo duur is en niet zo heet wordt gegeten als het werd opgediend. Of werd het misschien al niet heet opgediend? We zullen het waarschijnlijk nooit weten. Hoe dan ook, met de buikjes weer rond namen we afscheid van dit uitstapje bij de smederij.
Zo kwamen we moe maar voldaan terug in het hotel waar we na het nodige opfrissen weer konden genieten van het lopend buffet. Bijna vanzelfsprekend weer met schnitzel, maar deze keer beter dan de vorige avond. Verder was de avond wat geluidniveau en repertoire van de zanger betreft vergelijkbaar met de vorige avond. Al wisselde het geluidniveau enkele keren van hard naar zacht, geen idee wie of wat daarachter zat. Al met al was deze avond wat gematigder dan de vorige avond, maar niet minder gezellig. Er werden best wat gesprekken op niveau (vanzelfsprekend natuurlijk) gevoerd. En uiteraard op tijd naar bed en snaveltjes toe.
Zoals de voorgaande dagen begon ook dag 3 met het, 3x raden, ontbijt. De meeste brommertjes waren al bepakt, bezakt en sommige zelfs een beetje opgepoetst voor de terugreis. En opnieuw droog met de eerste tekenen van wat een zonnetje moest gaan worden. Verwarring bij het uitdelen van de sleutels op vrijdag, zette zich door bij het inleveren van de sleutels. Want moest er nou ineens wel of niet achteraf toeristenbelasting worden betaald? Volgens de botox dame achter de receptie wel. Niet al te vriendelijk gooide ze een al ingeleverde sleutel op een tafeltje naast ons. Die wij uiteraard hebben laten liggen, waarschijnlijk was het niet eens van een kamer van één van ons. Tijdens het ontbijt werd een spoedvergadering belegd. Wat konden we doen tegen dit onrecht? Opties als gewoon betalen, sleutel in de deur achterlaten, weigeren te betalen, enz. kwamen ter sprake. Maar beseffende dat alle kamers op naam van Dik stonden en we niet het risico wilden lopen dat Dik bij de grens aangehouden zou worden, was toch het plan het netjes op te lossen. Maar uiteindelijk een storm in een glas water, we hoefden niet bij te betalen. Kennelijk een misverstand.
Op het goede eten tijdens de lunch na, is over de terugweg niet veel te vermelden. Behalve misschien dat de wereld van de navigatiesystemen toch een wondere wereld is. Hoe één route toch zo verschillend kan zijn, snappen doe ik het nog steeds niet. Komt erop neer dat sommigen van groep 2 een route hadden die ons al vrij snel naar een snelweg leidde en anderen een snelwegvrije route hadden. Misschien is het een idee om voor vertrek van een rit even de tijd te nemen om met elkaar de navigaties te checken of we van de vele wegen die naar Rome leiden er misschien één kunnen maken en of we allemaal de instellingen (vermijdingen, herberekenen) hetzelfde hebben. Mooi is wel dat we het met elkaar goed hebben opgelost en dat Gerben en Wim elkaar op deze momenten goed aanvullen en de rest van de groep in goede banen leidt. Of op het rechte pad houdt. Of zorgen dat ze niet van het padje raken. En zo zijn er vast nog wel een paar te bedenken maar dan wordt het misschien wel erg flauw.
Ook het rijden in de groep kwam op de terugweg nog even ter sprake, net als eerder het weekend. Goed dat we het hier af en toe over hebben, omdat er toch nog wel eens een verschil van inzicht is en het niet vanzelfsprekend is dat de ‘officiële regels’ ook ieders voorkeur heeft (de één heeft misschien liever meer afstand dan de ander). Wat mij betreft blijven we hier met open vizier (oh oh wat is dat hier toch toepasselijk) en vooral met respect naar elkaar over communiceren zodat we er allemaal beter door worden en de veiligheid voorop blijft staan.
Dat gezegd hebbende hier de uitsmijter: mooi en gezellig weekend met prima weer. Prachtige routes. Iedereen weer veilig thuis. Dik bedankt voor de goede organisatie. Kortom Dik voor mekaar! (deze komt volgens mij ook bij Willy vandaan maar hou me ten goede).
En voor wie het einde van dit verslag heeft gehaald en nog even verder wil, hier nog wat weetjes, feitjes en fabeltjes over het Sauerland:
- Hoogste punt: De Langenberg is met 843,2 meter de hoogste berg van het Sauerland en tevens van Noordrijn-Westfalen.
- Betekenis naam: De naam stamt uit 1266 en is afgeleid van “Suderland”, wat “Zuiderland” betekent.
- Ontstaan: Het gebied is miljoenen jaren geleden ontstaan uit lagen zand en modder op de bodem van een zee, die zijn samengeperst tot gesteente.
- Het is er altijd sneeuwzeker: Fabel. Hoewel Winterberg een bekend skigebied is met sneeuwkanonnen, is natuurlijke sneeuwzekerheid niet gegarandeerd, vooral in warmere winters.
- Het is een hooggebergte: Fabel. Het Sauerland is een middelgebergte, geen hooggebergte. De toppen reiken tot net boven de 800 meter.
- Het is er saai buiten de winter: Fabel. Het Sauerland is een populaire bestemming voor wandelaars (bijv. de Rothaarsteig) en fietsers in de lente, zomer en herfst.
- De naam “Sauer” komt van “zuur”: Fabel. De naam is, zoals vermeld, een verbastering van “Suderland” (Zuiderland), niet van het Duitse woord ‘sauer’ (zuur/slecht).
- De Drakensteen: Fabel. In de buurt van de Allgäu (niet het Sauerland) zijn verhalen over de doder van een draak door Magnus, maar dit is een regionale legende uit het zuiden, niet een typisch Sauerland-feit
