Lass den motor laufen
Om te beginnen, ook persoonlijke dingen zijn ons niet vreemd. Willy, goed dat je erbij was ondanks de moeilijke tijd en Wim, jammer dat jij niet mee kon. We (in ieder geval ik) hebben je gezelligheid gemist. Nogmaals sterkte!
Dat gezegd hebbende:
Het motorweekend van september begon al ver voordat we vertrokken. Hoewel we de 18e pas zouden vertrekken barstte op 8 september het app verkeer los. Van het versturen van de routes door Anton tot zekerheden en onzekerheden bij de deelnemers of het laden van de routes wel was gelukt. En de af te leggen afstand op dag 1; te ver, niet te ver, alternatief, terugroute omdraaien of niet, stand van de zon volgen. Allemaal waanzinnig goeie ideeën kwamen langs. Uiteindelijk een mooi compromis, de afstand 40 km korter maar in dezelfde rijtijd.
Verder de pech van Gerben die dacht de komende heleboel kilometers met een nieuwe band te kunnen doen, niet dus. Een spijker dacht daar heel anders over. Tot overmaat van ramp moest hij met een beschadigde velg mee omdat een monteur nou eenmaal het vak moet leren voordat het een monteur is.
De 18e vroeg in de ochtend begon het dan echt. Zoals we inmiddels gewend zijn had Bertus de koffie stipt volgens afspraak weer klaar. En na een peptalk van Anton was het echt tijd om de motoren de nodige impuls te geven om aan te slaan en van de plaatsen te komen. Met enkele wijzigingen in de groepssamenstelling vertrokken we met groepjes van 8, 5 en 6 in de richting van het mooie Alsfeld. Een mooie afwisselende route tussen B wegen en snelweg om efficiënt de nodige kilometers af te leggen en toch op tijd voor het eten in Alsfeld aan te komen. Niet wetende dat het eten pas om 20.00 uur op tafel zou staan. Jan van de Berg toonde zich als voorrijder van groep 2 een uitstekende stand-in voor Wim. Een rol die hij het weekend niet meer zou afstaan. Al werd het nog even spannend of zijn BMW vrijdag wel van de plaats zou komen omdat Jan zijn sleutel na aankomst donderdag in geen velden of wegen meer kon terugvinden. Iets met verkeerde jaszak of ergens anders dan waar je de sleutel zou verwachten. Hoe dan ook, is helemaal goed gekomen en wat mij betreft is Jan met vlag en wimpel geslaagd als voorrijder.
Dag twee beloofde een stralende dag te worden met veel zon en (iets te) hoge temperatuur. Vol goede moed gingen de drie groepen van start. Na een baustelle waar we echt niet langs konden werd het al vroeg op de dag wat verwarrend. Groep twee en drie kwamen samen en besloten samen verder op te trekken op zoek naar dé oplossing om weer snel op de juiste route uit te komen. Dit lukte wonderwel, met de nadruk op wonder. Na een half uurtje alternatieve route bleek namelijk dat we al zo’n driekwart van de oorspronkelijke route hadden afgelegd. Rond 11 uur hadden we nog maar zo’n 50 km voor de boeg. Hoe dan?? Nou, gewoon wel op de oorspronkelijke route uitkomen maar een heeeeeeel groot deel afgesneden. Efficiënt, maar niet de bedoeling. We kwamen snel tot de conclusie dat we dan wel erg vroeg aan het bier (of cola, daarover later meer) op het hotelterras zouden zitten. We hoefden niet lang te vergaderen om tot de conclusie te komen dat we dat niet wilden. Dus weer terug naar een eerder punt op de route (dit wordt verwarrend besef ik) om het vandaar verder op te pakken. Groep twee en drie verloren elkaar weer snel uit het zicht zodat het weer ieder voor zich werd.
Eind van de middag terug bij het hotel zoemde er een verontrustend bericht rond. Ontstaan bij het hotelpersoneel en overgebracht aan sommige van onze leden met het verzoek tot op de bodem uit te zoeken ‘was passiert war’. Paniek brak nog net niet uit. Zou dit ons verdere verblijf in dit toch wel mooie hotel in gevaar brengen? Niemand wist het op dat moment. Maar wat was er dan eigenlijk aan de hand? Om het niet nog spannender te maken, twee van onze leden hadden hun drankrekening van de vorige avond niet betaald. Zonder te betalen ‘der deckel’ met daarop de hele administratie mee naar boven genomen. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. Gelukkig was dit misverstand snel uit de wereld. De ‘daders’ hadden geen kwaad in de zin en hebben zichzelf gemeld, de avond ervoor al om af te rekenen maar toen bleek er niemand van het hotel te zijn om het geld in ontvangst te nemen. Gelukkig allemaal snel opgelost en was er geen ‘Inspecteur Magret’ nodig om verder onderzoek te doen. Totdat… de hoteldame ’s-avonds kwam melden dat er nog twee cola niet betaald zouden zijn. We hebben het volgens mij tijdens het drinken van een biertje nog nooit zo lang en uitvoerig over cola gehad. Over één ding waren we het eens, de fout lag niet bij ons, iedereen had keurig alles afgerekend wat op de deckeltjes had gestaan.
Dag drie begon nog iets warmer. Voor sommige groepen begon de route wat verwarrend. Zo werd groep 2 al snel in tweeën gesplitst. uiteraard niet omdat we elkaar al binnen een kilometer kwijtraakten ;-), maar omdat we besloten eerst in twee groepjes de omgeving in een straal van 5 kilometer te verkennen en te proberen hoe het zou zijn in groepjes van 2 en 3 te rijden. Uiteindelijk ge-hergroepeerd bij het hotel en via wat geitenpaadjes op de juiste route terecht gekomen. Door de dwalingen de nodige tijd verloren waardoor groep 1 en 3 nog net uitgezwaaid konden worden bij weer zo’n goed bakkerijtje. Maar goed om te zien dat alle groepen nog met een lach op hun gezicht op het ‘brommertje’ stapten om de weg te vervolgen. Voor groep 2 werd het daarna nog spannend. Onze voorrijder Jan had lucht te kort. Nou ja, niet Jan natuurlijk maar zijn achterband. Zou deze echt lek zijn of een foutje van de sensor? Dit werd duidelijk bij de middagstop waar alle drie groepen weer samen kwamen bij een restaurantje waar ze bang waren dat mensen zouden verhongeren. Om bij het afrekenen doodleuk te zeggen dat we ook een kleine portie Schnitzel hadden kunnen bestellen (overigens had die razende reporter uut ’t westen geen enkele moeite met de hoeveelheid). Maar ik dwaal af, terug naar de band van Jan. Deze was zeker lek. De technici van onze club vonden een soort van nietje in de band. Prop erin en weer doorrrrr. En weer van de route afwijken nadat we groep 1 tegenkwamen en zij met draaiende armen aangaven om te draaien omdat de weg ergens versperd was (later hoorden we door een ernstig ongeval met een motorrijder, zo blijkt maar weer hoe kwetsbaar we zijn als motorrijder). Maar niet te lang bij stilstaan, in onze drie groepen gelukkig niets gebeurd. Jan bleek nog een verrassing in petto te hebben voor groep 2. Om te testen of de prop goed zat koos hij voor een stuk off road. Wat begon met mooi fijn gravel ging het over in wat grover gravel naar complete puin, gaten en sporen. Na wat vechtpartijtjes met de motor kwamen we hier allemaal prima doorheen. Heel onnodig heeft Jan wel drie keer sorry gezegd, stiekem vonden we het wel heel gaaf denk ik (zeker achteraf toen we weer veilig het mooie asfalt hadden bereikt en Jan nog steeds in het bezit was van het propje in zijn band). Tijd zat die dag, de avondmaaltijd zou toch al koud worden opgediend.
Dag 4 is weinig over te melden. Behalve dan al die modieuze regenpakken die uit de koffers kwamen. En 1.5 bar in de band van Gerben, het zal toch niet?? Al snel maakten groep 2 en 3 de keuze om niet de hele route volgens het boekje te doen. Deze grijze en regenachtige dag zou niets meer toevoegen aan de mooie ritten die we al hadden mogen rijden. Uiteraard moest er naast de regen en gladheid door rotzooi op sommige wegen nog wel wat uitdaging komen. Dat zat hem in gladde klinkers in een of ander leuk dorpje/stadje na zo’n anderhalf uur rijden. En voordat we daar écht de koffiestop bereikten moesten die klinkers natuurlijk tegen de richting in worden genomen. Gelukkig gingen de auto’s die we tegenkwamen netjes voor ons aan de kant. Soms hou ik van Duitsers en hun gedrag in het verkeer, ik hoop dat dat wederzijds is… Zo kwam er ook aan dit mooie weekend weer een eind, in goed Duits:
alles hat ein ende, nur die wurst hat zwei
Tot slot:
– Ondanks de banden malaise heeft Gerben zijn humor gewoon meegenomen naar Duitsland en waren zijn ‘oneliners’ weer ongeëvenaard
– Sprookjesschrijvers de gebroeders Grimm schijnen uit Hessen te komen (klein beetje research gedaan). Dit mooie weekend was zeker geen sprookje
– Hotel was goed, eten was goed, popcorn was goed maar de partymix van Willy was beter
– Onderweg veel baustellen tegengekomen, de ene kon je makkelijker langs dan de ander (soms ‘kruip door, sluip door’)
– Gezellige dagen en avonden gehad met soms serieuze gesprekken en soms ook veel (on)zinnige lol en humor
– Samenvatting van de appjes na afloop van het weekend: – we zijn terug – wij ook – nog 140 km (afstand) – bedankt Jan voor de organisatie – bedankt Anton voor de mooie routes – bedankt voorrijders – bedankt allemaal voor het mooie en gezellige weekend
