Het duurde te lang…
Nee, niet het weekend, maar het wachten met het schrijven van dit verslagje over (weer) een mooi uitstapje met de MAC. Geen inspiratie, al zou je denken dat alle gezelligheid, grappen, grollen, roddels en achterklap genoeg inspiratie zouden moeten opleveren voor de komende drie jaar. Ik keek mijn aantekeningen terug, maar van veel ervan kan ik geen chocolade meer maken. Misschien te laat op de avond genoteerd, wie zal het zeggen.
Hoe dan ook, woensdag 6 mei verzamelden we voor de koffie in het Stuurhuus. En werden daar rond half 8 opgewacht door Willy en Anton die voor een lekker bakkie hadden gezorgd. En na even te hebben bijgepraat over de dagen die we elkaar hadden gemist, konden we ‘m aantrappen. Maar pas nadat Anton met zijn bekende bulderende stem een briefing gaf over vooral de afspraken die gelden voor het rijden in de groep. Niet omdat die afspraken onduidelijk zijn, maar we ze nog wel eens vergeten als we geheel in onszelf gekeerd op het brommertje zitten. Uiteindelijk konden we na het formeren van drie groepen op pad. De drie groepen die tegen alle gewoontes niet groep 1,2 en 3 waren, maar 1. De bende van Ellende 2. De culinaire groep en 3. De chauffeurs.
Op wat filevorming en regen na was de heenweg prachtig. Met name het laatste deel. Onderweg zijn de groepen elkaar nog enkele keren tegengekomen en sloten De Chauffeurs in de file nog even aan bij de Culinaire groep. Om er daarna vol gas voorbij te schieten en hun eigen tempo weer te gaan rijden.
Ergens in Duitsland kwam al snel naar voren waar de naam culinaire groep vandaan kwam. Henk G.N. had in zijn koffer een snijplank, een mes en een… lekker gekruide worst. Wat een feestje, nogmaals dank Henk voor deze onverwachte catering. Er ontstonden al snel plannen om de volgende keer een bbq in de koffer mee te nemen of een aanhangwagentje achter de motor te hangen als een soort van ‘foodtruck’. Deze laatste verzin ik ter plekke, je moet wat als je de aantekeningen niet meer snapt en toch iets wilt schrijven. Misschien moeten we het toch gewoon bij worst houden, gecombineerd met een dropje en de traditionele soms meer, soms minder culinaire stops.
Aangekomen bij Landhotel Karrenberg in Kirchberg ging het inchecken soepel, dankzij het voorwerk wat al was gedaan. De ‘tikkie’ bom die daarna volgde vanuit de organisatie werd al snel door iedereen beantwoord zodat we allemaal zonder schulden aan het diner konden beginnen (maar niet voordat we eerst nog wat versnaperingen aan de bar hadden genomen onder het delen van de eerste sterke verhalen).
Het hotel en het eten gaven wat wisselende ervaringen. Zo was de ene kamer wat beter dan de ander en was met name de bloemkool zo hard dat het rechtstreeks van het veld op het bord was beland. Maar dat mocht de pret niet drukken en na een gezellige avond we leefden toe naar dag 2.
De weersvoorspelling zou de routerichting bepalen, zo had routemaker Willy bedacht. En dat was een strak plan. Richting het Oosten werd een droge dag voorspeld dus namen we de Route Oost. Een bekend spreekwoord luidt: zo de wind waait, waait mijn jasje. Daar leek het een beetje op, maar dan net iets anders. Naar het Oosten dus. Opnieuw een prachtige route door het Duitse land zonder een spatje regen. Voor de culinaire groep nog even een tussenstop om de spiegel van Jan vd L. vast te laten draaien bij een plaatselijk garagebedrijf/werkplaats. Waar geheel toevallig een klein supermarktje naast zat waar Ronald een tube tandpasta kon kopen zodat hij ook weer met frisse mond verder de week door kon. Met mooie tussenstopjes en culinaire hoogtepunten toerden we door de dag weer terug naar Kirchberg. Opgefrist en wel konden we naar de ‘zelfbediening stube’ of direct naar het barretje bij het restaurant. Deze avond stond een buffet op het menu, net als de volgende avonden trouwens.
Dag 3 ging richting zuiden, de vorige avond in alle wijsheid besloten. Opnieuw een adembenemende route. Helaas kenmerkte deze dag zich door pech. Gelukkig niets fysieks of mentaals (voor zover ik weet) maar gewoon domme materiaalpech, al dan niet geforceerd door een kleine afdaling over een paar ongelukkig neergelegde tredes. Eén van de BMW’s, normaalgesproken toch heel degelijke motoren, kon niet tegen de kleine afdaling met een lekkende karter als gevolg. Een andere BMW bleek op hetzelfde moment een loszittend balhoofd te hebben. Geluk bij een ongeluk, beide motoren reden rond in de Bende van Ellende zodat we niet met twee groepen naar de BMW dealer hoefden. Uiteraard wel heel vervelend voor deze groep. Op afstand werden we op de hoogte gehouden van het wel en wee van deze groep, en ook van de mooie BMW die inmiddels werd uitgezocht en gereserveerd voor Ellen. Maar vooralsnog wil ze hier niets van weten. Helaas sloeg ook in de culinaire groep het noodlot toe en moest er bij een plaatselijke werkplaats het balhoofd van een Triumph worden vastgedraaid. Wat is dat toch met die wegen in Duitsland. Gelukkig kon alles dezelfde dag gerepareerd worden, dikke pluim voor vooral de BMW dealer die het allemaal toch maar tussendoor plande om die Nederlanders zo snel mogelijk weer op weg te helpen. Zo kwamen we allemaal gezond weer terug. En werd nog even op de parkeerplaats een testje gedaan of ‘buitendomino met motoren’ een leuk spel zou zijn. Al snel kwamen we erachter dat dit misschien toch te kostbaar zou worden. Op de mooie en leuke dingen na snel vergeten deze dag.
Op zaterdag ging de route, jawel, maar het westen. Die route stond als enige op het lijstje nog open. Dat dit ook weer een schitterende route was, hoeft eigenlijk niet meer vermeld te worden. Dit was zo ongeveer een vanzelfsprekendheid deze ‘midweek(end)’. Gezellige stopjes, worst van Jan (inmiddels aangeschaft bij een slager/lunchroom ergens onderweg) en een prachtige pauzeplek met fantastisch uitzicht. Waar alle drie groepen samen kwamen. En waar Wiljan een mooi filmpje maakte, door velen ontgaan omdat ze niet konden wachten op het volgende deel van de route. En dat alles bij een stralende zon en zo’n 23 graden (kan ook een graadje meer of minder zijn geweest). De statistieken van mijn BMW navigatie heeft het zelfs over 24 graden. En we twijfelen uiteraard niet aan de betrouwbaarheid van BMW…
Over de terugweg eigenlijk niets bijzonders te melden, behalve misschien de prima lunch op een zonovergoten terras (en heerlijke asperges). En toch ook weer een mooie route die veelal over mooie binnendoor wegen ging. Zo kwamen we allemaal weer veilig thuis in het Sallandse en Twentse land. Met voor de culinaire groep uiteraard nog een mooie afsluiting met een ijsje bij De Biester.
Tot slot nog dit:
Ondanks dat mijn aantekeningen tekort schoten en me niet alles is bijgebleven (en je ook gewoon beter niet alles kan schrijven wat nog wel in je hoofd zit ;-)) zijn er echt twee dingen die grote indruk hebben gemaakt.
Met stip op 1. De tafeltennis skills van Leny. Wat een talent, techniek, inzicht en tactiek. Alle potjes gewonnen. Om de deuk in het zelfvertrouwen van de verliezers niet verder te vergroten, zal ik hier verder geen namen noemen. Leny, nogmaals gefeliciteerd. Helmpje af.
En ook met stip, maar dan op twee. De humor van Gerben. De oneliners en grappen komen te snel om het allemaal bij te houden. Maar om wat voorbeelden te geven: als je je koffer onder het water afspoelt, dan is het een underkoffer; met schaken ben je altijd nog tweede; we hadden de mooiste zaterdag van de week; goed dat er water in het kanaal zit anders zouden de boten zo stuiven en nog iets met een Guzzi of Jaguzzi.
Allemaal, het waren vijf fantastische dagen en iedereen heeft haar en zijn rol met glans ingevuld om het opnieuw onvergetelijk te maken. Speciale dank aan de voorrijders (Anton, Wim/Leny, Wiljan en ‘back-up Gerben’). En uiteraard een dikke pluim aan de organisatie en de mooie routes (Willy en Ronald). Op naar de volgende.